"Det har ikke du noe med!"

Hvordan forventer du at dine kolleger, venner, forretningsforbindelser, barn, bekjente, ukjente, og så videre skal svare deg, eller snakke til deg? Vi har vel alle en viss formening om det. Det forventes vel at den som er høflig får et høflig svar tilbake, og vanlig folkeskikk er vel noe vi forholder oss til hver og en. Men hva er vanlig folkeskikk? Og har det forandret seg gjennom årene. Svaret på det må være et umiddelbart ja. Samfunnet har forandret seg, og reglene om hva som er akseptabel oppførsel har vel sikkert endret seg i takt med det.

Likevel, du forventer vel at folk er høflige tilbake når du snakker helt vanlig med noen? I alle fall forventer jeg det. Jeg tror at jeg er både høflig og omtenksom, og det er ting jeg i min villeste fantasi ikke ville si til noen. Så sant jeg ikke var så sint og rasende at jeg mistet dømmekraften, da. Av elevene på skolen forventer jeg høflige svar og respekt, all den tid jeg respekterer dem og er høflig mot dem. Og det samme forventer jeg av kollegene mine. Det tror jeg de forventer også, slik egentlig.

Jeg overhørte slutten av en samtale mellom to kolleger her en dag. De snakket høyt på arbeidsrommet, der vi hele tiden blir formanet om å være stille slik at folk får arbeidsro, så det var ikke snakk om å LYTTE med vilje til det de snakket om. Ikke for det, jeg er ikke alltid så stille på arbeidsrommet selv, så jeg klandrer dem over hodet ikke. Og jeg merket meg bare en eneste setning: " Joda, det er greit det, så lenge de svarer skikkelig, så!" Noe den andre var enig i. Det var da jeg tenkte: "Det er sannelig dere to de rette til å snakke om!!!"

Den ene læreren er på teamet mitt. Han er humoristisk og hyggelig, spøker av og til med en liten snert av spydighet, men tåler også å få morsomheter tilbake. Stor var forbauselsen min en gang det blei vitsa litt på teammøtet, og jeg stilte et ertende spørsmål tilbake. "Det har ikke du noe med!" sa han rimelig skarpt, etterfulgt av en latter og "Joda......." Og så fortalte han det jeg egentlig ikke hadde noe med. Og det føltes som en skikkelig kalddusj. Hvorfor drive å prate å legge ut om ting, og så svare slik på et ganske uskyldig spørsmål? Jeg tar meg ikke nær av det, og bærer ikke nag, og hadde nok glemt det hele om det ikke hadde vært for en annen episode. Denne gangen med den andre kollegaen i samtalen. Han er også hyggelig og humoristisk, skikkelig dyktig i jobben sin, og med mange nye ideer. Vi stod og snakket om noen faglige greier, og plutselig sier han noe lignende" Jeg er spent på om jeg finner den filmen!", mens han ser seg rundt på pulten til en kollega med skrivebord nær meg. "Hvilken film da?" spør jeg høflig, og tenkte jeg kunne hjelpe han å finne den. "Det har ikke du noe med!"  

Nei for all del, det interesserte meg egentlig heller ikke, jeg bare spurte for å være høflig!! Det var tankene som raste gjennom hodet mitt, munnen var blitt temmelig målløs. OG selvfølgelig fortalte han likevel hva filmen het. Hvorfor i alle dager komme med et slikt svar når han likevel sa det jeg ikke hadde noe med?

Begge disse to vil ha respekt og skikkelige svar fra elevene sine. Og sikkert fra kollegene sine også. Mulig det er deres måte å være morsomme på, å si "Det har ikke du noe med!" For så å svare skikkelig etterpå. På samme måte som unger først skriker ut en fornærmelse, for å følge opp med "Kødda!", som om alt skal være tilgitt og glemt. Er det akseptabel oppførsel å gjøre slike ting? Og hvordan skal du oppføre deg når du skal framstå som forbilde for dine elever? De ser og hører alt du gjør, og om du bryter reglene du selv prøver å håndheve, er de raske til å bruke det i mot deg.

Nå tror jeg ikke mine to kolleger oppfører seg slik når elevene kan observere dem, men det er i alle fall en person som har mistet respekten for de to nevnte herremenn, nemlig jeg. " Joda, det er greit det, så lenge de svarer skikkelig, så!" Og det er sannelig de to de rette til å snakke om!!!"

Ha en herlig dag!

Skal det være en diagnose??

Har vore på kurs i dag. Seks timar med anatomi og fysiologilære, og kurset fortset med seks timar i morgon. Det var kjempemoro! Artigt å lære noko nytt, og få repetert ting eg kunne frå før.
I går kveld var eg forventningsfull og spent på same tid. Kjente det kribla i magen. Eg har blitt spurt om eg vil vera instruktør på treningssenteret, og det synest eg høyrdest interessant ut. Difor må eg gjennom nokre kurs fyrst. Ikkje heilt min arena, amatør som eg er på treningsfronten, og eg visste ikkje kven andre som skulle vera med. Fekk ikkje søva då eg la meg, opprømt og spent som eg var. Grugleda meg, omtrent som ein fyrste skuledag. Eller fyrste dag i barnehagen. Bråvakna midt på natta: Tid for å stå opp no? Møtte opp i god tid på avreiseplassen gjorde eg også. Sommarfuglar i magen, og mykje glede. Dei andre grudde seg litt. Hmmm, forundra gjekk det opp for meg at MIN reaksjon ikkje var som dei andre. Vaksne skal ikkje reagere slik som eg, dei skal vera rolege og avbalanserte. Kan reaksjonen min forklarast med noko?

No i dag er det så in å ha ei diagnose dersom du ikkje er heilt som alle andre. Ei stund hadde alle ADHD, og enkelte i PPT var nesten i himmelen om dei kunne diagnostisere at ei JENTE hadde ADHD. No er det diagnosen Asbergers som alle har. Asbergers er ein form for Autisme. No kjenner eg i alle fall 4-5 med asbergers, og alle er TOTALT ulike. Skulle ikkje tru at tilstanden var noko i nærleiken ein gong. Men det er kjekt å ha ein diagnose som kan forklare og unnskylde at du er "annleis" enn andre. Då eg studerte til lærar for ein del år sidan, desentralisert studium, i vaksen alder, hadde vi spesialpedagogikk. Då vi kom til diagnosen ADHD sa dei andre til meg: "He, he, alt dette stemmer på deg, Marit!!" Eg trur det er ei hån overfor dei som verkeleg plagast med ADHD å seie at eg har det. I såfall har eg vel eit snev av H-en, hyperaktivitet. I ein annan samanheng fekk eg høyre at eg var som ein manisk-depressiv utan depressiv-delen. Heilt sikkert også ei hån mot folk med den lidinga, men humøret mitt er vel i overkant godt, då.

Vel, no er dette subjektivt, då, sett frå MITT synspunkt. For det er ikkje brått så sikkert at alle er einige med meg. Noko av det eg får høyre at eg er utruleg barnslig (særleg om eg hoppar i ein søledam), vrenger og vrir på det som blir sagt, ertar og tullar, bråkar like mykje som tantungane mine når vi er saman, slik at eg blir truga med utkasting, at eg er altfor oppglødd og i full fart, boblar over av spørsmål og energi for å finne ut av ting, altfor vaken om morgonen, og slitsam når eg blir overtrøytt, altfor ditt, og altfor datt. MEN: eg har funne ut at alle desse tinga er tegn som kjenneteiknar ei diagnose, nemleg IBNB. Denne tilstanden bør ikkje medisinerast, sidan det kan gje store biverknader. Den beste behandlinga er å bli med på "leiken" ettersom personen med diagnosen kan bli veldig lei seg og angrande om han føler at han har gått over streken. Skam og flauhet over å ha "bobla over" kan også oppstå. Det beste er å opplyse personen om at det no er tid for å ta det med ro, fordi DU ikkje orkar meir, og då rettar det seg oftast opp. Tilstanden er ikkje farleg, men kan verke smittsam, og den blir skjeldan borte.

Kva IBNB står for? Interessert, Barnslig, Nysgjerrig og Begeistra :-)

God helg.

Latskap!?

Kva er eigentleg latskap? Det å vera lat? Hadde ein diskusjon med ei venninne her ein dagen...
"Åhh, no skal eg late meg!" sa eg. Og då starta diskusjonen brått.
Det å vera lat er eit negativt ladd uttrykk, så lat skulle eg ikkje seie at eg er, ei heller at eg skulle late meg. Slappe av, kvile eller kose meg, men ikkje late meg.
Å søkje på latskap ga ikkje så mange resultat, men i følgje Wikipedia tyder Latskap : "det å være lat, det vil si det å ikke ville anstrenge seg og arbeide, men være treg og doven. Synonymer til latskap er lathet, dovenskap, treghet, giddeløshet, bedagelighet, makelighet og ugiddelighet."

Ok, da, dette var kan hende ikkje mykje positivt. Men ikkje er eg doven, ikkje er eg spesielt treig, og heller ikkje særleg giddeslaus. I følgje enkelte vener så er eg heller ikkje bedagelig eller makelig anlakt, men dei skulle berre visst :-) Det fins mange måtar å vera makelig og bedagelig på som ikkje syns, og som for andre ser ut som arbeid. Når eg tenkjer etter fins det og mange måtar å vera giddeslaus på, som også ser ut som arbeid på andre. Når eg ikkje GIDD å starte på rettebunken med oppgåver, eller ikkje gidd å slå plenen, då er eg giddeslaus. For å sleppe å rette tek eg oppvasken i staden, eller renskar blomsterbedet,  eller finn på noko anna slik at eg ikkje treng å rette eller slå plen. Smart, ikkje sant. Då kan eg vera giddeslaus så mykje eg vil.

Etter ein dag med full fres på arbeidet trur eg det kan vera positivt å koble ut den effektive arbeidshesten og vera litt lat. Legge seg makelig på sofaen og sjå på fjernsyn eller lese ei bok, rusle bedagelig rundt i huset med føtene djupt nede i tjukke sokkar og subbe tregt mellom dei tinga ein har lyst til å halde på med. Trur ikkje mange vil forbinde ein slik situasjon med latskap, men heller med ein positiv avslapningssituasjon etter endt arbeidveke. Eit ord, eller eit begrep kan bli negativt eller positivt ladd ut frå kva ein legg i det, og eg syns ein skal tenkje positivt.Så difor skal eg legge meg i hardtrening og øve. Øve på å vera lat! Med positivt forteikn.
God kveldskos!

Forresten, subbinga med ullsokker på slikt golv som vi har gir mange artige resultat. Etter ei rask tur mellom stogo og kjøkkenet kan du sjå og oppleva mange spektakulære ....nei no skulle eg visst late meg, ja. Eg får vise fram resultatet frå subbinga seinare ei gong :-)

Alle må vel ha en tittel??? Eller......?

Her om dagen skulle eg i jobbsamanheng invitere nokre leverandørar av spesiell programvare til å demonstrere programma sine for ei gruppe utvalde menneske. Etter litt korrespondanse fram og tilbake var det sjølvsagt berre positive tilbakemeldingar på dette. Men eit av svara sette meg litt i stuss.... Eg hadde kontakta dei, og invitert dei. Dei takka ja, og så spør dei: Kva er namn og tittel på kontaktpersonen for arrangementet?

Ok, eg vedgår at det i mange høve er ein sekretær som tek fyrste kontakt, så det spørsmålet var ikkje så vanskeleg å svare på, for det var meg. Men tittel? Kva slags tittel har eg.....

Hmmmmm, Eg har mange titlar eg. Den gjevaste er mamma, og så kjem vel kjæreste og venn. Ok, sambuar er også ein grei tittel. I den presenterte rekkefølgja. Men desse fire titlane er det ikkje kven som helst som får benytte. Andre titlar eg har, som ikkje er fullt så viktige, er lærar, rettleiar, adjunkt med opprykk (dobbelt opprykk så dann!), IKT-kontakt, skoleadministrator på Itslearning, Systemadministrator i kommunen på Itslearning, og Leiar for den regionale gruppa som kalla inn til demonstrasjon og diskusjon rundt desse programma. Eg finn sikkert fleire titlar om eg tenkjer etter.

Men kor viktig er det med ein tittel? Kor mykje fortel ein tittel om korleis du er som person? Vel, vel. i enkelte situasjonar fortel vel tittelen litt, men tenk å bli dømd på førehand med bakgrunn i kva slag tittel du har. Direktør, ja. Han(for det må jo vera ein HAN, ikkje sant???) har sikkert mykje pengar, er sikkert ein snobb, og fryktelig "ovenfra og nedad" med nasen i veret. Reingjeringspersonale, ja. Ho (for det må jo vera ei HO, ikkje sant???) er sikkert fagleg svak og litt stutt i toppen sia ho ikkje har klart å få seg ein "finare" jobb.

Nei, eg treng ingen tittel, eg vil bli dømt for den eg er og framstår som, ikkje på bakrunn av eit ORD!

Helsing Marit, no også med titlane Bloggar, Skribent og Fjåsemikkel.

Jobb og tur til Barcelona.....

Altfor myke arbeid i feriar og helger med datating på skulen medfører overtid. Og overtid får ein ikkje betalt for, men må avspasere. Ikkje så lett. Eg må avspasere når elevane er på skulen. Då må dei ha vikar. OG då må eg lage opplegg til vikaren før eg reiser, og eg må ta etterarbeidet når eg kjem att. Det løner seg altså ikkje med overtid. Men når skal ein då få gjort den jobben ein blir pålagt, om ein ikkje rekk det i normal arbeidstid? "Du må bli flinkare til å seie NEI!" har eg fått beskjed om. Joa, det er enkelt det, men oftare enklare sagt enn gjort. Novel. Eg har ein haug med overtid, og fem dagar skulle "sonast" i Barcelona, rett før haustferien. Opplegget til vikaren og elevane var klart, prøver var kopiert opp, kladdeark var lagt fram, ein haug med epostar var sendt, og eg var klar for å reise. Turen gjekk greit den. Vi kom oss til flyplassen, ombord på flyet, landa i Barcelona, fann toget inn til byen, gjekk av på rett stasjon, fann rett metrolinje, og gjekk av metroen på stasjonen Liceu midt på La Rambla der hotellet vårt skulle vera å finne. På stasjonen var det to utgangar. Vi valde den eine, og tok heisen opp til bakkeplan. WOW! Mykje folk, bilar, hus og ikkje minst tre. Kvar låg hotellet? Heldigvis har eg gps-telefon, og hadde lagt inn adressa til hotellet før vi reiste. Lattermildt kunne eg meddele Mona: "Vi står 20 meter frå hotellet!" He, he. Og der, rett over gata var hotellet vårt, International Cool Local Hotel.

Og vi gikk og vi gikk og vi gikk...Det var mykje å sjå på og oppleva i Barcelona. Stranda med godt, varmt saltvatn var kort unna. Der var vi kvar føremiddag og slappa avi sola og bada i Middelhavet. Det kryr av asiatiske damer som tilbyr massasje for 5 Euro, 10 Euro for heile kroppen, baksida, vel og merke. Vel verd pengane, veldig behagelig, men hugs at olja dei brukar ikkje har solfaktor!! Og har du gløymt drikke er det nok av folk som kjem og tilbyr Cola, Agua(vatn) og cerveza(øl).
Med metroen kom vi oss raskt fram dit vi skulle, og mista vi ein metro kom det ein ny seinast tre minutt seinare. Ingen grunn til å stresse, altså. Vi besøkte dei mest kjende bygga og attraksjonane. I tillegg budde vi rett på La Rambla, den mest kjende gata i Spania. Ei brei gågate med trafikk på kvar side. Artigt!

Sagrada Familia (bildet) var imponerande. Eit byggverk som på langt nær er ferdig enda. Fasadane i dei ulike himmelretningane fortalte kvar sine historier, og hadde svært ulik byggestil for å understreke historiane dei fortalte.

La Rabmla var fylt med yrande liv, og minnar på mange måter om vår eigen Karl Johansgate i Oslo. Mykje å få kjøpt, mange uteserveringsstader og høge prisar samanlikna med det ein finn i gatene rundt. I Gamlebyen krydde det av små tronge gater, omkransa av flotte bygningar i gamal stil. I desse smågatene var det mange små butikkar av ulike slag som var vel verdt eit besøk. Det dumme er at ikkje alle plassar tok kort, så det lønte seg å ta med kontantar.

Sentrum av Barcelona er delt i tre bydelar: Montjuïc, der dei olympiske leikane vart halde i 1992, Ciutat Vella (gamlebyen), med historiske monument, Parc de la Ciutadella og ikkje minst La Rambla , og Eixample med mange bygg frå modernista-stilens tid i tiåra rundt 1900, for eksempel Casa Milà og Sagrada Familia. Vi var immom alle dei tre bydelane, og titta på mykje og mangt. Den siste kvelden reiste vi til Den magiske fontena i Montjuïc. Den er aktiv kvar torsdag til søndag kveld i sumarhalvåret, fram til 1.oktober, med forestillingar med lys, musikk og ulik sprut på vatnet. Dette var altså siste kvelden i sesongen, så vi hadde flaks. Det var kjempeflott å sjå og høyre på. Det var fullt av folk alle stadar, flotte lys- og fonteneeffektar. Ei verdig avslutning på opphaldet i Barcelona.

Heimturen....
Flyet gjekk 10:10, så vi måtte reise tidleg. Hadde rekna med frukost på hotellet, men den gong ei. Fredag vart rekna til helga, så frukosten starta ein halv time seinare enn vanleg. Ok, vi reiste utan frukost. Og det var kan hende like bra. Vi kom fram til flyplassen ein halv time tidlegare enn vi hadde rekna med, og køen for innsjekking var allereie lang, sjølv om innsjekkinga ikkje hadde opna endå. Men vi kom oss då heim att. Mat fikk vi kjøpt oss også. Så alt i alt:
Eg har lyst til å reise attende.

Nye mål

Jammen går tida fort. Fleire gonger har eg tenkt at no skal eg skrive litt på bloggen min att. Og så dyttar eg det framfor meg. Er det ikkje typisk? Det er så mykje vi vil gjere, så mykje vi føler vi bør gjere og mykje vi veit vi MÅ gjere....men ingenting blir gjort viss du ikkje vil det skikkelig, innerst inne. Kva er det som motiverar for å få ein til å halde på? For min del har eg ei indre stemme, nei forresten to. Den eine er litt sutrete: Å dette orkar eg ikkje! no stoppar eg! ikkje lenger no! Å eg kan vel unne meg litt eg og når alle andre kan det! osv. Den andre er meir pågåande: Kom igjen, stå på! Berre fram til det grantreet der, så kan du stoppe å springe! Nei, det der skal du ikkje ete, du får berre vondt i magen. Og så svarar denne stemma den første: Idiot!! Vi spring litt til!! Hmm, skulle nesten tru at eg er schisofren, eller galin på ein eller annan slags måte, ettersom eg har stemmer inni hovudet mitt. He, he, he. Eg har funne ut at det er aktivitet inne i topplokket mitt heile tida. Prøvde ein slik aktivitet der du flyttar ein ball ved hjelp av hjernebølger. Den som klarte å tømme hovudet for tankar vann. Vel, eg tapte VELDIG fort. Det viste seg at aktiviteten i hjerna mi var VELDIG høg.... Ikkje rart det når eg har to som argumenterar inni huggu heile tida! Heldigvis kan eg ikkje HØYRE stemmene, det er nok berre tankar. Eg kom så langt i vinter og tidleg på våren. Kom i god form, gikk ned fleire kilogram, og endå viktigare, vart fleire cm mindre. Ikkje stuttare, men mindre. Altså fastare i kroppen. Det er fordi musklar har større tettleik enn feitt, for den som ikkje visste det... :-) Så kom den travle våren, det vart mindre trening. Så kom sumaren med mykje regn, mange selskap og god mat. Hm, formen er ikkje lenger SÅ god, og kroppen er vorte mjukare og fleire cm større. Altså sidan feitt har mindre tettleik enn musklar, så har eg lagt på meg..... Men kven kan eg skulde det på? Nokon andre enn meg sjølv?? Nei. OK. Det ER mange som ikkje kan godta eit Nei-takk når dei byr deg eit kakestykkje. Og utruleg mange som ikkje kan godta at du har lyst til å halde deg til eit kosthald du sjølv har valgt. Men til sjuande og sist er det DU som bestemmer. Og det er vanskeleg å bestemme. I alle fall når du kjenner at du får vatn i munn, og hugsar kor godt det smakar. He, he, he. Når mageknipen kjem etterpå.....vel den er gløymt til neste gong du blir utset for freistingar. Det ER eg som bestemmer over meg sjølv. Og eg må bli flinkare til å halde dei tinga eg har bestemt meg for. Kva om nokon blir fornærma når du gong på gong seier Nei takk? Vel, det er ein pris ein må betale for å vera standhaftig. Hausten er her, og eg har sett meg nye mål. Og no skal eg halde dei! Eg skal trene minst tre gonger i veka, planlegge middagar for heile veka i helgene og sørge for eit godt kosthald. Til no i haust har det vorte for mange lettvindte løysingar. Eg skal ned fem kilogram før jul og minst 5 cm rundt livet. Når det gjeld kondisjonen må eg nok konsultere nokon som kan fortelje meg kva som er realistiske mål kondisjonsmessig... Men eg har starta bra. Trena tre gonger denne veka, siste gong i dag tidleg. GØDT før kropp og sjel! God helg!

Nytt år - nye sjanser

Nytt år, nye sjanser....er ikkje det eigentleg sjølvsagt? Kvar einaste dag har ei ny sjanse, kvart minutt har ei ny sjanse, du må berre gripe tak. Det er ALLTID nye sjanser, ALLTID val ein må gjere. Nokon val er enkle, andre er vanskelege. Nokon val viser seg å vera feil, og nokon val kan endrast.
Det viktigaste er vel å ta ansvar for eigne val. Er ikkje alltid like lett. For eksempel når eg har valt å følgje eit sunt matopplegg, er det frykteleg vanskeleg å velja om eg skal eta den fristande kransekakebiten saman med riskrem og raud saus, alt fullt med sukker...mmmmm, som ein ekte slikk-munn, som meir enn gjerne dyttar innpå søte, gode saker, så er faktisk det eit vanskeleg val. Då må eg sjå på konsekvensane. For meg kan konsekvensane bli store. Eg kan falle attende til eit liv styrt av karbohydrater og sukkersug, og eg kan byrje å rane skåpet for sjokolade og søte saker, og bli kriminell på leiting etter sukker...og eg kan bruke opp alle pengane mine på å kjøpe slikkerier slek at eg havnar i gjeldsfengsel og vansmektar der heilt åleine i heile verda....
Eller eg legg på meg. Og blir stor og rund slik at ingen av kleda mine passar lenger og eg må bruke alle pengane mine på nye klede og slikkerier slek at eg havnar i gjeldsfengsel osv....
Eller kanskje skjer det ingen ting, ingen verdens ting anna enn at eg kosar meg leeeenge.....utan å havne i gjeldsfengsel osv.....
Hmmm, peanuts....ikkje akkurat av dei store verdsproblema.Trur eg går og finn meg ein sjokoladebit for å feire starten på eit nytt, sunt og muligheitsrikt år!
SKÅL!
;-)

Snart slutt for 2010...

Den siste dagen i 2010 ga meg ein herleg skitur på Skardåsen saman med Knut. Like fin tur kvar gong. Trivele å gå med Knut. Dessutan har eg støtt så gode ski, for Knut er kjempeflink til å smøre. Og sjølv om Knut er mykje flinkare enn meg på ski, så gir han meg alltid kjensla av at eg lykkast, og at eg er reinaste skistjerna....He, he.
Ellers har året gitt mykje. Eg har vorte i mykje betre form, eg har vorte lettare (!!!), he, he, eg har hatt god helse, gode venner, mange artige stunder, snille ungar, trivelege elevar på jobb, vel, alt i alt, så har det meste berre vore topp :-)
Hm, er det ikkje rart at når ein tenkjer attende, så ser ein for det meste berre dei positive tinga og har gløymt mykje av det som ikkje var så bra?
Godt i grunn!
Håpar 2011 vil bringe oss mykje moro og mange fine stunder.
Og ikkje minst: At januar tek med seg MYKJE snø, slik at eg får gått meir på ski, og ikkje treng vera så skeptisk i nedoverbakkane!
;-)

YESS!!! STOLT! Delmål nådd!

Åh, det er så godt å nå dei måla ein set seg! I juni sette eg fleire mål for året, dei står litt tidlegare i bloggen her. Eg har ikkje nådd alle, og eg har heller ikkje fått sjekka om eg har nådd alle. Men ein ting er klinkande klart: Eg er nøgd med meg sjølv!
I dag var eg på testing på Aktiviteket, og eg fekk skikkeleg ros: Ikkje nok med at eg hadde gått ned rundt midja og ned 7 kg i vekt sidan i mai, men formen min har vorte rundt 20 % betre. Og det er BRA, for den var i overkant av middels frå før, for det viste førrige test. Den førrige testen vart gjort heilt i starten av februar.
Så då VAR både Santanakonserten og konserten med Elton John og Ray Cooper velfortjent, sjølv om det kom på forskudd.
Så då er det berre å kaste seg vidare ut i trening og moro, slik at eg når neste mål.

Blomster kan ikkje lesa!

Det er så mange som personifiserar ting og tank. Sjølvsagt skjønar hunden min ALT eg seier til han, blomstrane mine veks fortare når eg pratar med dei, og eg kan ikkje selja bilen min fordi han kan bli lei seg og dette saman.
Eg kjøpte meg to orkidear på Domus. Dei fleste orkideane er epifyttar med hefterøter og hengande luftrøter – planter som er festa til, og lever på andre levande planter, men utan å ta næring frå dei, altså ikkje snyltarar. Eller dei kan leva i jord saman med ei sopptot, og nokon er saprofyttar, organismar som tek næringa si frå daudt organisk materiale.

Kva mine er /var veit ikkje eg. Men den eine var stor og flott, med vakre blomar. Den andre var det halv pris på, for den var ganske halvdaud. Ein stengel som minna om stengelen til ei snelleplante, men med blad oppetter stengelen, og ein liten stengel ved sida av, som såg litt innturka ut.
For å gjere ei lang historie kort: Den flotte, fine orkideen tålte ikkje meg, den daua. Den andre derimot: Fyrst kom det knoppar langs heile den lange stengelen, og den slo ut med fine kvite blomar. Då den hadde blomstra av kom det eit par bladskot på den korte stengelen, og det såg ut til at det skulle vekse ut ein stengel til. Og det er her vi kjem til "bruksanvisninga":

I følge bruksanvisninga skal den lange stengelen turke inn og visne etter avblomstring. Så skal den dette av, og det skal koma nye stengelar. Men det har ikkje skjedd, den har ikkje visna. Heile somaren har orkideen stått der like fin. Det har kome nokre fleire skot på dei stenglane som alt er der, og der har det vakse ut blad, og det har kome fleire stenglar. No i vinter vart brått alle blada på den store stengelen gule og datt av. NO, tenkte eg, NO vesnar stengelen snart. Men nei, det har tvert i mot kome fleire skot som tittar fram. Kva skjer??? Eg kan jo ikkje berre seie til planta mi: "HEI! Kan du ikkje lesa??? Bruksanvisninga står i potta di!!!" Eg kan då ikkje ta motet frå den heller???

No er det 7-8 stengelar på planta. Blir spanande å sjå korleis det går. Blir det blomar att, tru? Og kor mange skot og stenglar blir det før den eldste stengelen turkar inn og dett av. Tenk om den ikkje dett av i det heile tatt?
Nokon gonger er det godt at enkelte ikkje kan lese kva dei skal gjere, at dei "oppfører" seg annleis enn forventa. At dei mot alle odds klarer seg, og gjer ting mykje betre enn nokon skulle tru. Det gjeld ikkje berre blomar. Det gjeld alt og alle med pågangsmot og styrke til å stå på for det dei trur på, stå på for liv og glede. Difor skal eg heie på orkideen min kvar dag: "Flott! Stå på! Gjer ditt beste, gjer det DU vil!" Orkideen var vel i utgangspunktet "dødsdømt" der den låg kasta saman med ein heil haug halvdaude orkidear då eg kom og plukka den opp. Derfor er det så moro at den no står så sterk og rank på kjøkenbenken min.

Og eg skal ikkje fornærme den med å ta andre orkidear i hus.....i fall det skulle vise seg at den både kan lese, forstå alt eg seier, og i tillegg ha kjensler og tankar om at den er den einaste i huset og difor må stå på og leve for oss som bur der.
;-)

Kem bestemme egentle over me?

Svaret bør eigentleg vera innlysande: Eg bestemmer over meg. Men nokon gonger blir eg i tvil over kva for ein del av meg det er som er sjefen.
Alle har vi ei underbevisstheit. Underbevisstheita kan ein vel ikkje styre. Ta for eksempel om eg går og grunnar på ei eller anna arbeidsoppgåve som eg trælar med å løyse. Om eg bestemmer meg for å leggje det bort når eg legg meg, for så å ta det att neste morgon, då somnar eg lett. Når eg vaknar neste morgon har eg ofte løysinga i hovudet. Då har underbevisstheita jobba heile natta. Men har eg då sove godt?? For nokon gonger hugsar eg at eg "drøymer" om det, andre gonger ikkje.
Underbevisstheita mi er proppa med kva som er rett, og kva som er gale. Og det er ikkje nødvendigvis det same som eg meiner. Underbevisstheita mi meiner at eg SKAL vakne tidleg, og at eg SKAL stå opp. Så eg vaknar tidleg, og endar med å stå opp. Om eg legg meg til å dubbe ein ettermiddag og tenkjer at eg skal sove ein halv time, så vaknar eg etter ein halv time. Hmmmm, kan underbevisstheita klokka? Sikkert, men kor les den av tida hen?
Det hender at underbevisstheita mi irriterar meg. Eg trur at eg er tvers i gjennom vitebegjærlig. Nysgjerrig på mange ting, lyst til å finne ut ting, få med meg ting som interesserar meg. Og med tvers i gjennom meiner eg heile meg, både bevisst og underbevisst. Eg var så innmari trøytt ein ettermiddag no i sumar, og la meg på sofaen for å dubbe. Knut såg kamp i fotballvm. Eg høyrde det vart pause, og at reklama byrja dure og gå. Og eg kjende at eg glei sakte og behageleg inn i svevnen. Men den gong ei. Eg kjende underbevisstheita dra meg opp att i den vakne verda: Hei, her var det noko interessant! Knut hadde skifta kanal, og noko interessant hadde dukka opp. Eg kjempa i mot med alt eg kunne, kjende eg vart sur: Eg vil søva! Men nei då, her var det ikkje meir svevn å få. Eg måtte sjå kva det var underbevisstheita hadde snappa opp.
Ok. Det VAR interessant. Men eg skulle gjerne få lov til å bestemme når eg vil søva. Og når eg vil følgje med på noko anna. Det gjer vel ingenting om eg går glipp av nokre FÅ interessante ting? Gjer det vel????
GRRRRR!

Feriemodus :-)

Feriemodus er så mangt, men det tek litt tid å koma dit. Men NO har feriemoduset slått til. Det å sykle ut på tur klokka 23 og koma inn att nærare 00.30, DET er ferie det. Er ganske tidleg oppe lell, men klara vel å søva litt lengi ein eller annan morgon.
Ein anna ting som visar at eg er i feriemodus er farten frå Skrautvål til Fagernes. Når eg til og med kjører SAKTARE enn fartsgrensa, då har feriemodusen ramma gassfoten min. Godt å slappe av!
Likevel, sjølv om der er ferie, så må eg få lea meg litt. Må halde på den gode rutina eg har fått no i vår. Blir litt styrketrening, og til no har eg faktisk vore på spinning ein gong i veka. Og eg har både sykla og gått fjelltur saman med Knut.
Flink, seru ;-)

Belønningssystem??

Når ein har eit mål ein må jobbe for å nå bør ein finne ein eller anna form for belønning. Nåja, bør og bør... Kan i alle fall.
Målet mitt er å bli kvitt noko overflødig feittmasse, og det kostar flesk, bokstaveleg talt. Det vil koste ein god del fysisk aktivitet for å få opp forbrenninga, og det vil koste ein del forsaking av "gode" ting. "Gode" ting er ikkje alltid godt for kroppen.... For eksempel kaker, og søte saker. Og gi seg sjølv noko søtt, eller ei anna belønning som omfattar noko å eta blir på ein måte feil i og med at nettopp overinntak av slike ting medfører meir feitt på kroppen, så då må eg finne på noko anna. Hm, tenk at eg greier å tenkje så fornuftig, du! Løysinga kom i går kveld. Det skal vera konsert i Vikingskipet på Hamar med Santana 20.oktober, og konsert i Oslo spectrum med Elton John og Ray Cooper 5.desember, så no har vi like godt kjøpt billettar til begge konsertane. Kan jo ikkje vente og sjå om eg når målet fyrst, for då er billettane borte.

Så belønninga mi for å nå målet vil bli to herlige konsertar til hausten saman med Knut, uansett om eg når målet enn ikkje.
Lurt, ikkje sant?

;-)

Sprek jeg?? Fragått av en 83-åring!

Jeg innbiller meg at jeg er i ferd med å bli sprek og i god form, men etter helgens strabaser har jeg virkelig begynt å tvile. Helgens opplevelser ryster meg inn i margen av mitt hovedmål og rister frem det mest ytterliggående riksmål. Nu burde alt gå så meget bedre.
I helgen har vi besøkt et ektepar, Randi og Finn, som ikke er mine, men mine barns slektninger, bosatt i Oslo. Ettersom kroppen ble mer slitt og hagen ble for tung å vedlikeholde flyttet de fra en nydelig villaeiendom i Bærum til en blokkleilighet i Oslo. O skrekk og gru, sett fra en bondedatters synspunkt, med tanke på natur, turer i skog og mark, fred og ro, privatliv osv. Jeg kunne vel ikke tatt mer feil. Jeg hadde vel aldri trodd at de skulle flytte inn i en trang leilighet midt inne i betongjungelen, men jeg hadde vel heller ikke trodd at en blokk skulle ligge så landlig til i Oslo.
Beliggenheten var en ting, gjestfriheten var en annen. Jeg tror jeg må lagt på meg minst tre kilogram i løpet av tre dager. Mengder av hvitvin og nydelig mat....kombinert med hyggelig prat og virkelig avslapping.....det hjelper lite med en bitteliten spasertur da.
Hvitvin på terrassen da vi kom, hvitvin til middag, konjakk til kaffen og et glass rødvin til kvelds. "Du har bere godt av det!" sa Finn smilende og fylte opp i glasset mitt.
Søndag skulle vi sette nesen hjemover. Godt. Veldig godt å komme hjem selv om man blir vartet opp på alle bauger og kanter. Man må jo uansett ta hensyn til dem man er gjester hos, og man må være en oppmerksom gjest. Og samtaler om ting man husker, både gode, vonde og vemodige minner tar litt på å fordøye. Både Randi og Finn hadde mye interessant å fortelle, og vi hadde rett og slett en nydelig helg.
Men før vi skulle reise ville Randi altså ta oss med ut på en liten gåtur, slik at vi fikk se at Oslo udmerket godt kunne være noe annet enn boliger, veier, busser, biler og trikker. Randi har operert begge knærne pga slitasje, og har titankuler i begge to. For å holde seg sprek bruker hun minst en time hver dag på morgengymnastikk, og hun går mye. I tillegg spiller hun bridge, stiller opp for barn og barnebarn , og er aktiv ellers også. I den spreke alder av 83 år.
Turen gikk over grøntanlegget mellom blokkene, nedover noen smale grusveier, under t-banen, som akkurat her sluttet over jordnivå, og oppover bakkene mellom noen andre blokker. Randi sier hun krysser veier, og snart forsto vi hva hun mente. Lommekjent i området der hun vokste opp, den gang det var gårdsdrift i området og bare noen få hus,gikk hun stier og småveier du må kjenne til for å finne. Opp en av de småbratte bakkene fór hun avgårde i høyt tempo slik at jeg virkelig måtte ta meg sammen for ikke å bli hengende etter. Da følte jeg meg virkelig sprek! Varm og anpusten gikk jeg alt jeg klarte for å holde følge. Opp en bakke, gjennom en skog, forbi noen hus, gjennom et snar og opp til toppen.
Turen var fabelaktig selv om leggene skrek av stølhet etter å ha gått lenge på asfalt dagen før. Randi og Finn hadde også gått den samme turen på asfalten sammen med oss, og de sa ingenting. Er vel vandt til å gå på dette underlaget. Likevel, jeg føler meg ikke sikker på at formen er så god på alle måter etter søndagens timelange tur i høyt tempo sammen med en 83-åring som gjennomfører uten å virke sliten i det hele tatt.
En ting er sikkert: Jeg skal sørge for å holde kroppen i god form og i alle fall gå en tur hver dag slik at jeg kanskje har en mulighet til å være like sprek når jeg en gang kommer over i pensjonistenes rekker. Og hovedmålet mitt kommer sakte lurande fram att etter å ha rista av seg den sjokkerande, men også artige opplevinga av korleis det KAN bli å vera 83 år. Dersom ein trenar og drikk vin.

Kjerringa mot straumen?

Torkjell vart med meg på spinning i kveld. Vi vart temmeleg sveitte, varme og raude i toppen begge to. Herleg, i grunn. Moro at Torkjell ville bli med meg.
Men, det er alltid eit men, og det er det her og: Etter å ha dusja og ete litt frukt som vi fekk servert på Aktiviteket i kveld hadde eg venta at den vanlige slappe, gode, slitne kjensla skulle breie seg i kroppen. Ikkje det nei. Full av energi? Adrenalin? Veit kji, e, men eitt eller anna er det. Har kjent det før. Høg intensitet på trening slår enkelte gonger slik ut på meg. Knut blir litt oppgitt, for det er meininga at eg skal bli sliten etter trening, ikkje opplagt og vaken. Så her sit eg, eit A-menneske som eigentleg skulle ha snorka for lenge sida, kvikk og vaken, og klokka er over midnatt.
Kan hende tok eg ikkje hardt nok i. Kan hende burde eg tråkka til beina stod stive av mjølkesyre heilt på slutten? Eller kan hende eg tok litt for hardt i og vart så sliten at eg vart "overtrøytt"? Du veit, slik som ungar blir når dei har vore oppe til langt over leggetid, og som i alle fall ikkje er trøytte, men som likevel sloknar i det hovudet treff puta. Hm, dette må eg finne ut av....dvs: I SENG!
Problemet er: Dersom eg somnar fort, korleis veit eg at eg somnar fort? For nokon gonger er 10 sekund lange, og nokon gonger går 10 sekund veldig fort....Og er eg overtrøytt om eg somnar fort? For det gjer eg vanlegvis ellers og... Men eg er jo ikkje trøytt...og dersom.............

;-) God natt!