Når ein har eit mål ein må jobbe for å nå bør ein finne ein eller anna form for belønning. Nåja, bør og bør... Kan i alle fall.
Målet mitt er å bli kvitt noko overflødig feittmasse, og det kostar flesk, bokstaveleg talt. Det vil koste ein god del fysisk aktivitet for å få opp forbrenninga, og det vil koste ein del forsaking av "gode" ting. "Gode" ting er ikkje alltid godt for kroppen.... For eksempel kaker, og søte saker. Og gi seg sjølv noko søtt, eller ei anna belønning som omfattar noko å eta blir på ein måte feil i og med at nettopp overinntak av slike ting medfører meir feitt på kroppen, så då må eg finne på noko anna. Hm, tenk at eg greier å tenkje så fornuftig, du! Løysinga kom i går kveld. Det skal vera konsert i Vikingskipet på Hamar med Santana 20.oktober, og konsert i Oslo spectrum med Elton John og Ray Cooper 5.desember, så no har vi like godt kjøpt billettar til begge konsertane. Kan jo ikkje vente og sjå om eg når målet fyrst, for då er billettane borte.
Så belønninga mi for å nå målet vil bli to herlige konsertar til hausten saman med Knut, uansett om eg når målet enn ikkje.
Lurt, ikkje sant?
;-)
tirsdag, juni 29, 2010
mandag, juni 28, 2010
Sprek jeg?? Fragått av en 83-åring!
Jeg innbiller meg at jeg er i ferd med å bli sprek og i god form, men etter helgens strabaser har jeg virkelig begynt å tvile. Helgens opplevelser ryster meg inn i margen av mitt hovedmål og rister frem det mest ytterliggående riksmål. Nu burde alt gå så meget bedre.
I helgen har vi besøkt et ektepar, Randi og Finn, som ikke er mine, men mine barns slektninger, bosatt i Oslo. Ettersom kroppen ble mer slitt og hagen ble for tung å vedlikeholde flyttet de fra en nydelig villaeiendom i Bærum til en blokkleilighet i Oslo. O skrekk og gru, sett fra en bondedatters synspunkt, med tanke på natur, turer i skog og mark, fred og ro, privatliv osv. Jeg kunne vel ikke tatt mer feil. Jeg hadde vel aldri trodd at de skulle flytte inn i en trang leilighet midt inne i betongjungelen, men jeg hadde vel heller ikke trodd at en blokk skulle ligge så landlig til i Oslo.
Beliggenheten var en ting, gjestfriheten var en annen. Jeg tror jeg må lagt på meg minst tre kilogram i løpet av tre dager. Mengder av hvitvin og nydelig mat....kombinert med hyggelig prat og virkelig avslapping.....det hjelper lite med en bitteliten spasertur da.
Hvitvin på terrassen da vi kom, hvitvin til middag, konjakk til kaffen og et glass rødvin til kvelds. "Du har bere godt av det!" sa Finn smilende og fylte opp i glasset mitt.
Søndag skulle vi sette nesen hjemover. Godt. Veldig godt å komme hjem selv om man blir vartet opp på alle bauger og kanter. Man må jo uansett ta hensyn til dem man er gjester hos, og man må være en oppmerksom gjest. Og samtaler om ting man husker, både gode, vonde og vemodige minner tar litt på å fordøye. Både Randi og Finn hadde mye interessant å fortelle, og vi hadde rett og slett en nydelig helg.
Men før vi skulle reise ville Randi altså ta oss med ut på en liten gåtur, slik at vi fikk se at Oslo udmerket godt kunne være noe annet enn boliger, veier, busser, biler og trikker. Randi har operert begge knærne pga slitasje, og har titankuler i begge to. For å holde seg sprek bruker hun minst en time hver dag på morgengymnastikk, og hun går mye. I tillegg spiller hun bridge, stiller opp for barn og barnebarn , og er aktiv ellers også. I den spreke alder av 83 år.
Turen gikk over grøntanlegget mellom blokkene, nedover noen smale grusveier, under t-banen, som akkurat her sluttet over jordnivå, og oppover bakkene mellom noen andre blokker. Randi sier hun krysser veier, og snart forsto vi hva hun mente. Lommekjent i området der hun vokste opp, den gang det var gårdsdrift i området og bare noen få hus,gikk hun stier og småveier du må kjenne til for å finne. Opp en av de småbratte bakkene fór hun avgårde i høyt tempo slik at jeg virkelig måtte ta meg sammen for ikke å bli hengende etter. Da følte jeg meg virkelig sprek! Varm og anpusten gikk jeg alt jeg klarte for å holde følge. Opp en bakke, gjennom en skog, forbi noen hus, gjennom et snar og opp til toppen.
Turen var fabelaktig selv om leggene skrek av stølhet etter å ha gått lenge på asfalt dagen før. Randi og Finn hadde også gått den samme turen på asfalten sammen med oss, og de sa ingenting. Er vel vandt til å gå på dette underlaget. Likevel, jeg føler meg ikke sikker på at formen er så god på alle måter etter søndagens timelange tur i høyt tempo sammen med en 83-åring som gjennomfører uten å virke sliten i det hele tatt.
En ting er sikkert: Jeg skal sørge for å holde kroppen i god form og i alle fall gå en tur hver dag slik at jeg kanskje har en mulighet til å være like sprek når jeg en gang kommer over i pensjonistenes rekker. Og hovedmålet mitt kommer sakte lurande fram att etter å ha rista av seg den sjokkerande, men også artige opplevinga av korleis det KAN bli å vera 83 år. Dersom ein trenar og drikk vin.
I helgen har vi besøkt et ektepar, Randi og Finn, som ikke er mine, men mine barns slektninger, bosatt i Oslo. Ettersom kroppen ble mer slitt og hagen ble for tung å vedlikeholde flyttet de fra en nydelig villaeiendom i Bærum til en blokkleilighet i Oslo. O skrekk og gru, sett fra en bondedatters synspunkt, med tanke på natur, turer i skog og mark, fred og ro, privatliv osv. Jeg kunne vel ikke tatt mer feil. Jeg hadde vel aldri trodd at de skulle flytte inn i en trang leilighet midt inne i betongjungelen, men jeg hadde vel heller ikke trodd at en blokk skulle ligge så landlig til i Oslo.
Beliggenheten var en ting, gjestfriheten var en annen. Jeg tror jeg må lagt på meg minst tre kilogram i løpet av tre dager. Mengder av hvitvin og nydelig mat....kombinert med hyggelig prat og virkelig avslapping.....det hjelper lite med en bitteliten spasertur da.
Hvitvin på terrassen da vi kom, hvitvin til middag, konjakk til kaffen og et glass rødvin til kvelds. "Du har bere godt av det!" sa Finn smilende og fylte opp i glasset mitt.
Søndag skulle vi sette nesen hjemover. Godt. Veldig godt å komme hjem selv om man blir vartet opp på alle bauger og kanter. Man må jo uansett ta hensyn til dem man er gjester hos, og man må være en oppmerksom gjest. Og samtaler om ting man husker, både gode, vonde og vemodige minner tar litt på å fordøye. Både Randi og Finn hadde mye interessant å fortelle, og vi hadde rett og slett en nydelig helg.
Men før vi skulle reise ville Randi altså ta oss med ut på en liten gåtur, slik at vi fikk se at Oslo udmerket godt kunne være noe annet enn boliger, veier, busser, biler og trikker. Randi har operert begge knærne pga slitasje, og har titankuler i begge to. For å holde seg sprek bruker hun minst en time hver dag på morgengymnastikk, og hun går mye. I tillegg spiller hun bridge, stiller opp for barn og barnebarn , og er aktiv ellers også. I den spreke alder av 83 år.
Turen gikk over grøntanlegget mellom blokkene, nedover noen smale grusveier, under t-banen, som akkurat her sluttet over jordnivå, og oppover bakkene mellom noen andre blokker. Randi sier hun krysser veier, og snart forsto vi hva hun mente. Lommekjent i området der hun vokste opp, den gang det var gårdsdrift i området og bare noen få hus,gikk hun stier og småveier du må kjenne til for å finne. Opp en av de småbratte bakkene fór hun avgårde i høyt tempo slik at jeg virkelig måtte ta meg sammen for ikke å bli hengende etter. Da følte jeg meg virkelig sprek! Varm og anpusten gikk jeg alt jeg klarte for å holde følge. Opp en bakke, gjennom en skog, forbi noen hus, gjennom et snar og opp til toppen.
Turen var fabelaktig selv om leggene skrek av stølhet etter å ha gått lenge på asfalt dagen før. Randi og Finn hadde også gått den samme turen på asfalten sammen med oss, og de sa ingenting. Er vel vandt til å gå på dette underlaget. Likevel, jeg føler meg ikke sikker på at formen er så god på alle måter etter søndagens timelange tur i høyt tempo sammen med en 83-åring som gjennomfører uten å virke sliten i det hele tatt.
En ting er sikkert: Jeg skal sørge for å holde kroppen i god form og i alle fall gå en tur hver dag slik at jeg kanskje har en mulighet til å være like sprek når jeg en gang kommer over i pensjonistenes rekker. Og hovedmålet mitt kommer sakte lurande fram att etter å ha rista av seg den sjokkerande, men også artige opplevinga av korleis det KAN bli å vera 83 år. Dersom ein trenar og drikk vin.
fredag, juni 25, 2010
Kjerringa mot straumen?
Torkjell vart med meg på spinning i kveld. Vi vart temmeleg sveitte, varme og raude i toppen begge to. Herleg, i grunn. Moro at Torkjell ville bli med meg.
Men, det er alltid eit men, og det er det her og: Etter å ha dusja og ete litt frukt som vi fekk servert på Aktiviteket i kveld hadde eg venta at den vanlige slappe, gode, slitne kjensla skulle breie seg i kroppen. Ikkje det nei. Full av energi? Adrenalin? Veit kji, e, men eitt eller anna er det. Har kjent det før. Høg intensitet på trening slår enkelte gonger slik ut på meg. Knut blir litt oppgitt, for det er meininga at eg skal bli sliten etter trening, ikkje opplagt og vaken. Så her sit eg, eit A-menneske som eigentleg skulle ha snorka for lenge sida, kvikk og vaken, og klokka er over midnatt.
Kan hende tok eg ikkje hardt nok i. Kan hende burde eg tråkka til beina stod stive av mjølkesyre heilt på slutten? Eller kan hende eg tok litt for hardt i og vart så sliten at eg vart "overtrøytt"? Du veit, slik som ungar blir når dei har vore oppe til langt over leggetid, og som i alle fall ikkje er trøytte, men som likevel sloknar i det hovudet treff puta. Hm, dette må eg finne ut av....dvs: I SENG!
Problemet er: Dersom eg somnar fort, korleis veit eg at eg somnar fort? For nokon gonger er 10 sekund lange, og nokon gonger går 10 sekund veldig fort....Og er eg overtrøytt om eg somnar fort? For det gjer eg vanlegvis ellers og... Men eg er jo ikkje trøytt...og dersom.............
;-) God natt!
Men, det er alltid eit men, og det er det her og: Etter å ha dusja og ete litt frukt som vi fekk servert på Aktiviteket i kveld hadde eg venta at den vanlige slappe, gode, slitne kjensla skulle breie seg i kroppen. Ikkje det nei. Full av energi? Adrenalin? Veit kji, e, men eitt eller anna er det. Har kjent det før. Høg intensitet på trening slår enkelte gonger slik ut på meg. Knut blir litt oppgitt, for det er meininga at eg skal bli sliten etter trening, ikkje opplagt og vaken. Så her sit eg, eit A-menneske som eigentleg skulle ha snorka for lenge sida, kvikk og vaken, og klokka er over midnatt.
Kan hende tok eg ikkje hardt nok i. Kan hende burde eg tråkka til beina stod stive av mjølkesyre heilt på slutten? Eller kan hende eg tok litt for hardt i og vart så sliten at eg vart "overtrøytt"? Du veit, slik som ungar blir når dei har vore oppe til langt over leggetid, og som i alle fall ikkje er trøytte, men som likevel sloknar i det hovudet treff puta. Hm, dette må eg finne ut av....dvs: I SENG!
Problemet er: Dersom eg somnar fort, korleis veit eg at eg somnar fort? For nokon gonger er 10 sekund lange, og nokon gonger går 10 sekund veldig fort....Og er eg overtrøytt om eg somnar fort? For det gjer eg vanlegvis ellers og... Men eg er jo ikkje trøytt...og dersom.............
;-) God natt!
fredag, juni 18, 2010
Sletin.....
Å vera sletin kan vera så mangt. Etter ei god treningsøkt kan eg vera både sletin og utkvilt på same tid. Høyrest rart ut, men etter ei fysisk krevjande økt er det berre godt å slappe av, og fred og ro fyller kroppen. Ja så sant det ikkje har vore ei krevjande økt i full fart som får meg til å bli supergira og høg på adrenalin, for då er eg ikkje akkurat sliten, heller....I alle fall ikkje roleg.
På same måte er det godt etter ein dag med fysisk arbeid. Plukke stein er dødsens kjedeleg, men jammen kan det vera godt og. Eller plukke poteter. Raka samen gras i slåtten, eller stable ved. Ganske einsformig arbeid, men godt fordi eg får lea på meg og brukt kroppen. Og når det er fleire med og jobbar, flyt gjerne praten lett om alt og ingenting. Triveleg, godt og slitsamt på same tid.
Ein annan måte å vera sletin på er den verste....sletin i kroppen etter lite svevn, høgt press og mykje mas. Kollegaer som har ting som hastar, og det hastar sjølvsagt meir enn mitt, dei berre MÅ ha hjelp. Tusen ting som eg må hugse, tusen ting berre eg kan ordne....Tusen ting eg må gjere, og dei må gjerast NO. Eller helst i går, men i alle fall no. Når eg endeleg sit att åleine og kjenner stilla og roa senkje seg, DÅ kjenner eg kor sliten eg er. Kor tvers igjennom sliten eg er i kvart einaste fiber i kroppen. Viss nokon peikar på meg og seier "BØ!" kjem eg til å grine, eg orkar ikkje ein einaste ting til. Trur eg. Sanninga er at om nokon kom og ba om hjelp ville eg gjort det eg kunne for å hjelpe dei. Sjølv om eg er sliten.Og denne måten å vera sliten på sit mest i hovudet.
No er eg sliten. Skikkeleg sliten på den sist nemde måten. Eg orka ikkje reise på trening, sjølv om det sikkert hadde vore godt etterpå. La meg på sofaen i staden for, og slokna momentant i ein halvtime. Godt. Treng nok meir for å få kvilt ut, men det rare er at bak den slitne kjensla inni kroppen vakar energien i overflata, klar til å kaste meg ut i ein eller annan aktivitet. Dersom eg kjenner etter, kjenner eg glede, livslyst og utforskartrangen kjempe for å koma fram og overta plassen og styre meg ut i eit eller anna. Som eg heilt sikkert også blir sliten av....på ein god måte.Eg gler meg!!!!!
På same måte er det godt etter ein dag med fysisk arbeid. Plukke stein er dødsens kjedeleg, men jammen kan det vera godt og. Eller plukke poteter. Raka samen gras i slåtten, eller stable ved. Ganske einsformig arbeid, men godt fordi eg får lea på meg og brukt kroppen. Og når det er fleire med og jobbar, flyt gjerne praten lett om alt og ingenting. Triveleg, godt og slitsamt på same tid.
Ein annan måte å vera sletin på er den verste....sletin i kroppen etter lite svevn, høgt press og mykje mas. Kollegaer som har ting som hastar, og det hastar sjølvsagt meir enn mitt, dei berre MÅ ha hjelp. Tusen ting som eg må hugse, tusen ting berre eg kan ordne....Tusen ting eg må gjere, og dei må gjerast NO. Eller helst i går, men i alle fall no. Når eg endeleg sit att åleine og kjenner stilla og roa senkje seg, DÅ kjenner eg kor sliten eg er. Kor tvers igjennom sliten eg er i kvart einaste fiber i kroppen. Viss nokon peikar på meg og seier "BØ!" kjem eg til å grine, eg orkar ikkje ein einaste ting til. Trur eg. Sanninga er at om nokon kom og ba om hjelp ville eg gjort det eg kunne for å hjelpe dei. Sjølv om eg er sliten.Og denne måten å vera sliten på sit mest i hovudet.
No er eg sliten. Skikkeleg sliten på den sist nemde måten. Eg orka ikkje reise på trening, sjølv om det sikkert hadde vore godt etterpå. La meg på sofaen i staden for, og slokna momentant i ein halvtime. Godt. Treng nok meir for å få kvilt ut, men det rare er at bak den slitne kjensla inni kroppen vakar energien i overflata, klar til å kaste meg ut i ein eller annan aktivitet. Dersom eg kjenner etter, kjenner eg glede, livslyst og utforskartrangen kjempe for å koma fram og overta plassen og styre meg ut i eit eller anna. Som eg heilt sikkert også blir sliten av....på ein god måte.Eg gler meg!!!!!
tirsdag, juni 15, 2010
Det ska kji vera lett!!
Det er ikkje alt som er så lett her i verda. Å gå å legge seg kan for eksempel vera vanskeleg, sjølv for eit A-menneske.
Var på styrketrening i går etter ein lang og travel dag på jobb, tok i skikkeleg. På dei siste øvingane skalv musklane i lår og bakende, kunne ikkje anna enn flire litt av det. Vart ikkje så lett å gjere dei siste øvingane, men det gjekk. Var veldig god og sliten i kroppen etterpå.
Vel heime laga eg pizza med elgkjøt og bacon på, yummi! Det smakte berre kjempegodt! Og etter ei stund breidde ei trøytt og slapp kjensle seg i heile kroppen...deilig! Tanken på å finne senga og sove inn att all den svevnen eg trengte dukka brått opp, og eit blikk på klokka fortalte at jaudå, 22.10, passande leggetid det. Det var berre eit men. Eit STORT men....sola skein framleis ganske høgt oppe på himmelen. Den lyste opp heile stogo, og Knut fekk den nesten rett i ansiktet der han sat og prøvde sjå på fotballvm. Kan ikkje leggje seg når sola framleis skin så fint!!!!
Hm, eg føler med ungane, dei og har vore nøygd til å gå å legge seg når sola stod slik. Det var i alle fall EIN "fordel" med å bu på Fagernes, sola gikk ned tidlegare slik at eg fekk lagt meg.
Korleis det gjekk??? Jau, eg gjekk og la meg, trekte ned rullgardina slik at eg ikkje såg sola, og krølla meg under dyna. Trur eg slokna umiddelbart, var i alle fall utkvilt i dag tidleg :-D
Var på styrketrening i går etter ein lang og travel dag på jobb, tok i skikkeleg. På dei siste øvingane skalv musklane i lår og bakende, kunne ikkje anna enn flire litt av det. Vart ikkje så lett å gjere dei siste øvingane, men det gjekk. Var veldig god og sliten i kroppen etterpå.
Vel heime laga eg pizza med elgkjøt og bacon på, yummi! Det smakte berre kjempegodt! Og etter ei stund breidde ei trøytt og slapp kjensle seg i heile kroppen...deilig! Tanken på å finne senga og sove inn att all den svevnen eg trengte dukka brått opp, og eit blikk på klokka fortalte at jaudå, 22.10, passande leggetid det. Det var berre eit men. Eit STORT men....sola skein framleis ganske høgt oppe på himmelen. Den lyste opp heile stogo, og Knut fekk den nesten rett i ansiktet der han sat og prøvde sjå på fotballvm. Kan ikkje leggje seg når sola framleis skin så fint!!!!
Hm, eg føler med ungane, dei og har vore nøygd til å gå å legge seg når sola stod slik. Det var i alle fall EIN "fordel" med å bu på Fagernes, sola gikk ned tidlegare slik at eg fekk lagt meg.
Korleis det gjekk??? Jau, eg gjekk og la meg, trekte ned rullgardina slik at eg ikkje såg sola, og krølla meg under dyna. Trur eg slokna umiddelbart, var i alle fall utkvilt i dag tidleg :-D
lørdag, juni 12, 2010
Morgenstund har gull i munn! - eller???
Nokon gonger er det trått å vera morgonfugl. Etter dei siste dagane på jobb med eit press langt over det som er sunt burde det vore muleg å få sova lenge på ein laurdag. No kjem det litt an på korleis ein definerer lenge. For meg er det å sove til klokka 9 lenge. Og etter si slik periode med mykje mas og gode treningsøkter burde eg vera så sliten at eg fekk sova lenge.
Halv sju? Eg kunne knapt tru det då eg kjende meg klar til å stå opp. Ute regnar det, er grått, men likevel strålande grønt. Løvetannen ser du berre så vidt det gule i, for den likar ikkje dette veret den heller. Åååh, få søva berre litt til, væææær så snill.... Men nei, kroppen min har alt stått opp. Ikkje fysisk slik at eg står på golvet, men eitt eller anna har fått funksjonane i kroppen min til å tru at eg har stått opp.
Ok, eg får vel følge etter fysisk og. Lettare surmulen ruslar eg på badet, somlar alt eg kan, men det tek ikkje lang tid før eg er ute med hunden. Vel, det har regna ca 20 mm, lufta er frisk, graset er grønt, lauvet er akkurat passe stort, snart blomstrar peonen, kirsebærtreet har fullt av kvite knoppar, syrinen byrjar å vise fram knoppane sine, Varg er hoppande glad for å koma ut, fuglane kvitrar trass lett regn i lufta...eigentleg er det ein SUPER dag! Herlig!
Med ein tekopp og eit rundstykke med brunost kjem eg fram til at det ER godt å vera morgonfugl, trass alt.
;-) God helg.
Halv sju? Eg kunne knapt tru det då eg kjende meg klar til å stå opp. Ute regnar det, er grått, men likevel strålande grønt. Løvetannen ser du berre så vidt det gule i, for den likar ikkje dette veret den heller. Åååh, få søva berre litt til, væææær så snill.... Men nei, kroppen min har alt stått opp. Ikkje fysisk slik at eg står på golvet, men eitt eller anna har fått funksjonane i kroppen min til å tru at eg har stått opp.
Ok, eg får vel følge etter fysisk og. Lettare surmulen ruslar eg på badet, somlar alt eg kan, men det tek ikkje lang tid før eg er ute med hunden. Vel, det har regna ca 20 mm, lufta er frisk, graset er grønt, lauvet er akkurat passe stort, snart blomstrar peonen, kirsebærtreet har fullt av kvite knoppar, syrinen byrjar å vise fram knoppane sine, Varg er hoppande glad for å koma ut, fuglane kvitrar trass lett regn i lufta...eigentleg er det ein SUPER dag! Herlig!
Med ein tekopp og eit rundstykke med brunost kjem eg fram til at det ER godt å vera morgonfugl, trass alt.
;-) God helg.
torsdag, juni 10, 2010
spinnande vill...
Ikkje akkurat ideell start på dagen med tanke på at eg skulle på spinning i dag.Orda mas, stress og full fart fekk skikkeleg betydning i dag. Då eg styrta heim frå jobb hadde eg ete for lite, drukke for lite, og roa for lite ned. Kasta innpå to lunsjkaker (karbonadekaker med grønnsaker i), ikkje sunnaste middagen, men heller ikkje den verste, Heim att og henta treningsbagen og rasa nedover att. Hm, korleis skulle dette bli?
Heldigvis møtte eg eit kjent ansikt då eg kom innom døra på Aktiviteket. Følte meg ikkje så innmari trygg på dette her sjølv om eg har hatt ein introtime på sykkel.
Inn i salen med vassflaska i eine handa og eit handkle og ventolinsprayen min i andre. Klar for aksjon! Men korleis i svarte var det eg skulle regulere denna sykkelen att? Følte meg som ein middels idiot, men heldigvis fekk eg hjelp av Paul og Toril. Eg sykla ved sidan av Toril. Godt med støttekontakt i fall dette skulle gå fullstendig på trynet.
Kjempefin time, akkurat passe utfordring. Lærte sikkert litt frå prøvetimen, å ikkje starte for tøft. Eller kanskje eg er vorten i bedre form??? Kjente pusten snøre seg etter at vi hadde stoppa, men det er slik det brukar å vera, ikkje særleg plagsomt. Var heilt uberørt av bortimot ein time på sykkel. Ikkje EIN sveitteflekk...
Nei kunne faktisk ikkje isolere nokon flekk ettersom både trøye og bukse var gjennomvåt. Hadde nokon vridd meg opp ville det vore ein dam på golvet. Like raud som ein kokt hummer i ansiktet, kliss blaut i hårfestet og ansiktet sjølv om eg hadde med meg handkle til å turke med. Eg sveitta tilogmed OPPÅ hendene. Måtte tørke av styret midt i økta, det var like blautt som om nokon hadde vaska der.
Herleg, flott time, følte meg høg på adrenalin då eg gjekk att. Sette meg ned i garderoba og prata med Toril før eg hoppa i dusjen. Toril skulle på jobb att, eg skulle heim. Jaudå, detta må eg vera med på meir.
Lurer forresten korleis det følest å vera fullkomen idiot? Håpar eg slepp å finne ut det....
;-)
Heldigvis møtte eg eit kjent ansikt då eg kom innom døra på Aktiviteket. Følte meg ikkje så innmari trygg på dette her sjølv om eg har hatt ein introtime på sykkel.
Inn i salen med vassflaska i eine handa og eit handkle og ventolinsprayen min i andre. Klar for aksjon! Men korleis i svarte var det eg skulle regulere denna sykkelen att? Følte meg som ein middels idiot, men heldigvis fekk eg hjelp av Paul og Toril. Eg sykla ved sidan av Toril. Godt med støttekontakt i fall dette skulle gå fullstendig på trynet.
Kjempefin time, akkurat passe utfordring. Lærte sikkert litt frå prøvetimen, å ikkje starte for tøft. Eller kanskje eg er vorten i bedre form??? Kjente pusten snøre seg etter at vi hadde stoppa, men det er slik det brukar å vera, ikkje særleg plagsomt. Var heilt uberørt av bortimot ein time på sykkel. Ikkje EIN sveitteflekk...
Nei kunne faktisk ikkje isolere nokon flekk ettersom både trøye og bukse var gjennomvåt. Hadde nokon vridd meg opp ville det vore ein dam på golvet. Like raud som ein kokt hummer i ansiktet, kliss blaut i hårfestet og ansiktet sjølv om eg hadde med meg handkle til å turke med. Eg sveitta tilogmed OPPÅ hendene. Måtte tørke av styret midt i økta, det var like blautt som om nokon hadde vaska der.
Herleg, flott time, følte meg høg på adrenalin då eg gjekk att. Sette meg ned i garderoba og prata med Toril før eg hoppa i dusjen. Toril skulle på jobb att, eg skulle heim. Jaudå, detta må eg vera med på meir.
Lurer forresten korleis det følest å vera fullkomen idiot? Håpar eg slepp å finne ut det....
;-)
onsdag, juni 09, 2010
Flink, seru ;-)
Eg er flink! Ikkje alltid, men i dag har eg vore flink. I følge elevane mine på skulen skal ein ikkje skryte av seg sjølv. Eg prøver å få dei til å forstå at du skal vera stolt når du gjer det bra, og ikkje vera redd for å innrømme at du har gjort det bra.
Så eg er flink.
Gjekk på vekta i dag tidleg, og såg at den viste mindre enn vanleg. Det gir motivasjon. Så eg har klart å seie nei-takk til søte freistingar. Salat til niste, og sunn middag. Trur eg har fått i meg nok vatn, og fekk trena ein times tid. Så ja eg er stolt av meg sjølv og synest eg har vore flink....
I alle fall heilt til Torkjell kom heim att. Han har elevbedrift og skal levere ei gulrotkake i langpanne i morgon. Eg måtte smake på deigen at den var rett krydra, og så måtte eg smake på glasuren. DEN freistinga klarte eg ikkje å stå i mot, så eg er kanskje ikkje så veldig flink likevel, he, he.
Så eg er flink.
Gjekk på vekta i dag tidleg, og såg at den viste mindre enn vanleg. Det gir motivasjon. Så eg har klart å seie nei-takk til søte freistingar. Salat til niste, og sunn middag. Trur eg har fått i meg nok vatn, og fekk trena ein times tid. Så ja eg er stolt av meg sjølv og synest eg har vore flink....
I alle fall heilt til Torkjell kom heim att. Han har elevbedrift og skal levere ei gulrotkake i langpanne i morgon. Eg måtte smake på deigen at den var rett krydra, og så måtte eg smake på glasuren. DEN freistinga klarte eg ikkje å stå i mot, så eg er kanskje ikkje så veldig flink likevel, he, he.
tirsdag, juni 08, 2010
Gjenta etter meg: Nei, nei, nei! Nei-takk, nei-takk, nei-takk!
I følge enkelte i omgangskretsen min må eg lære å seie NEI! Nei, nei og atter nei. Jamen eg KAN ordet "nei", eg veit til og med kva det betyr. Det er ikkje det å seie NEI som er så vanskeleg, men det å stå på dette nei-et. Når nokon kjem og byr meg noko eg likar, men som eg har bestemt meg for å la vera å eta, så klarer eg faktisk å seie nei takk. Men folk vil ein jo så "vel", og byr deg ta ein bit fleire gonger. Så tek eg ein bit då, og så får eg dårleg samvit etterpå... Og ein bit blir ofte til fleire.
Men noko godt har det likevel kome ut av dette, for det er lenge sidan eg høyrde at eg måtte ta ein bit fordi eg såg så "skrantin" ut, he, he
Men no skal det altså bli ein stopp på dette. Eg skal bli flinkare til å stå på mitt, og eg skal seie frå KVIFOR eg ikkje vil ha. Så får folk seie kva dei vil, og bli så fornærma dei berre vil. Og om du høyrer at eg går rundt og seier: "Nei takk, nei, nei, eg skal ikkje ha, ellers takk, men nei takk" og liknande ting så har det altså ikkje klikka for meg, det er berre eg som går og øver på å seie NEI!
Men noko godt har det likevel kome ut av dette, for det er lenge sidan eg høyrde at eg måtte ta ein bit fordi eg såg så "skrantin" ut, he, he
Men no skal det altså bli ein stopp på dette. Eg skal bli flinkare til å stå på mitt, og eg skal seie frå KVIFOR eg ikkje vil ha. Så får folk seie kva dei vil, og bli så fornærma dei berre vil. Og om du høyrer at eg går rundt og seier: "Nei takk, nei, nei, eg skal ikkje ha, ellers takk, men nei takk" og liknande ting så har det altså ikkje klikka for meg, det er berre eg som går og øver på å seie NEI!
mandag, juni 07, 2010
Ctrl+Z - ANGRE, angre!!!!
Tenk om det hadde vore så lett å slette ein sagt setning eller eit ord.....
Tenk om eg berre kunne halde kjaften att og ikkje prate så mykje.....
Tenk om det kunne ha blinka ei raud varsellampe kvar gong eg sa noko som ikkje var heilt gjennomtenkt..... Vel, eg ville vel tolka det som OK uansett ettersom raud er yndlingsfarga mi......
Eg har lovd å vera med på spinning til hausten. Kan jo det, ei og anna gong, tenkte eg. Heilt til mor mi sa: "Høyrer at du skal vera med Eirunn og spinne til hausten!" Bordet fangar! Kva i alle dagar har eg eigentleg sagt? Eller gjort? Og det er fleire som har fått med seg at eg skal det, ja.... Så det blir nok ikkje berre ei og anna gong, nei.
Sukk, eg kjem til å bli sprek... :-)
Og ikkje nok med det, var på trening i dag....spurte Paul når han har sykkeltime, sa som sant er at eg har høyrt at han har så fine timar.. Jau, det er på torsdag, så då sjåast vi, sa han. Eg sa IKKJE det. Eg spurte berre. Tenk om eg berre kunne la vera å vera så nysgjerrig og vitebegjærlig???? "Ja, det gjer vi", høyrde eg meg sjølv svare. Då Knut kom heim etter at også han hadde trena, kva trur du han visste??? At eg skal på spinning på torsdag.... Bordet fangar.
Jaudå, eg veit at eg skal trene og alt det der, men innerst inne er eg eigentleg temmeleg lat, trur eg. Men det kjem ikkje fram i lyset fordi eg driv på med så mykje....og no har eg sagt ja til meir trening, og då får eg meir overskot og energi, og då syns alle rundt meg at eg blir trå fordi eg då ikkje får til å vera lat....
Hmmm...Stakkars Knut ;-D
Tenk om eg berre kunne halde kjaften att og ikkje prate så mykje.....
Tenk om det kunne ha blinka ei raud varsellampe kvar gong eg sa noko som ikkje var heilt gjennomtenkt..... Vel, eg ville vel tolka det som OK uansett ettersom raud er yndlingsfarga mi......
Eg har lovd å vera med på spinning til hausten. Kan jo det, ei og anna gong, tenkte eg. Heilt til mor mi sa: "Høyrer at du skal vera med Eirunn og spinne til hausten!" Bordet fangar! Kva i alle dagar har eg eigentleg sagt? Eller gjort? Og det er fleire som har fått med seg at eg skal det, ja.... Så det blir nok ikkje berre ei og anna gong, nei.
Sukk, eg kjem til å bli sprek... :-)
Og ikkje nok med det, var på trening i dag....spurte Paul når han har sykkeltime, sa som sant er at eg har høyrt at han har så fine timar.. Jau, det er på torsdag, så då sjåast vi, sa han. Eg sa IKKJE det. Eg spurte berre. Tenk om eg berre kunne la vera å vera så nysgjerrig og vitebegjærlig???? "Ja, det gjer vi", høyrde eg meg sjølv svare. Då Knut kom heim etter at også han hadde trena, kva trur du han visste??? At eg skal på spinning på torsdag.... Bordet fangar.
Jaudå, eg veit at eg skal trene og alt det der, men innerst inne er eg eigentleg temmeleg lat, trur eg. Men det kjem ikkje fram i lyset fordi eg driv på med så mykje....og no har eg sagt ja til meir trening, og då får eg meir overskot og energi, og då syns alle rundt meg at eg blir trå fordi eg då ikkje får til å vera lat....
Hmmm...Stakkars Knut ;-D
fredag, juni 04, 2010
Mål og meining
Ein bør vel ha eit konkret mål om treninga skal gje noko meining. Men ein lyt også ha meining om det ein gjer for å nå eit mål...
Ja, ja, uansett så har eg innsett at eg må ha eit mål. Og ikkje minst eg må fortelja det målet til nokon. Nokon utanfor familien, nokon som konfronterar meg med målet og på den måten både utfordrar og dyttar meg vidare.
Er i alle fall ikkje nok å seie det til Knut, he, he. Han er for snill, og han vil ikkje "presse" meg.
Eg trur eg treng press. Har hatt mål heile tida, men tydelegvis ikkje konkrete nok. Og det er vel ikkje mange nok som har visst om dei slik at det har vorte nok press. Eg treng ei utfordring som eg bit på, og då må eg berre stå på. Ja, då STÅR eg på, for eg vil jo ikkje tape :-) Må berre finne den rette slavedrivaren å betru måla mine til. Viss eg tør :-)
Kan vel skrive dei ned her....er ikkje så mange andre enn eg som les dette lell, om nokon i det heile, og i alle fall ingen som kommenterer, he, he.
Vel: Har mange slike bla-bla-mål om å koma i betre form, få sterkare rygg og gå ned i vekt. Men eg har innsett at det blir for diffust. Eg må ha konkrete målbare mål. Mål som er overkomelege, og som kan reviderast (strammast inn) undervegs.
Måla blir då som følgjer:
Innan jul skal eg ha gått ned 6 cm rundt livet og eg skal vega 7 kg mindre enn eg gjer i dag. (Herregud, eg skjems over kor mykje eg veg, så eg har ikkje noko lyst til å skrive talet ned her. Har aldri nokon gong vore så tung!!!)
Eg skal klare å gjere minst ein korrekt kroppsheving med under-eller over-tak.
Kondisjonsmål er vanskelegare å setja....der trur eg at eg treng nokon å spørja. Kan hende det å springe 20 min samanhengande på tredemølle med 1,5%stigning og middels høg fart kan vera eit mål? Eller med sakte stigande fart heile vegen? Og det må vera utan at bringa snører seg saman og eg må hive meg over medisinboksen min!
Dette bør vera overkomeleg. Det er sagt at ein skal klare å gå ned rundt 1 kg i veka med trening og rett kosthald. Det er ikkje sikkert at stoffskiftet i kroppen min godtek det, difor held eg på 7kg innan jul, med mogelegheit for å stramme inn målet undervegs. Totalmålet er -12 kg i forhold til den testen eg tok i 31.mai 2010.
Så får vi sjå om treninga gir mål og meining..... Til slutt ;-)
Ja, ja, uansett så har eg innsett at eg må ha eit mål. Og ikkje minst eg må fortelja det målet til nokon. Nokon utanfor familien, nokon som konfronterar meg med målet og på den måten både utfordrar og dyttar meg vidare.
Er i alle fall ikkje nok å seie det til Knut, he, he. Han er for snill, og han vil ikkje "presse" meg.
Eg trur eg treng press. Har hatt mål heile tida, men tydelegvis ikkje konkrete nok. Og det er vel ikkje mange nok som har visst om dei slik at det har vorte nok press. Eg treng ei utfordring som eg bit på, og då må eg berre stå på. Ja, då STÅR eg på, for eg vil jo ikkje tape :-) Må berre finne den rette slavedrivaren å betru måla mine til. Viss eg tør :-)
Kan vel skrive dei ned her....er ikkje så mange andre enn eg som les dette lell, om nokon i det heile, og i alle fall ingen som kommenterer, he, he.
Vel: Har mange slike bla-bla-mål om å koma i betre form, få sterkare rygg og gå ned i vekt. Men eg har innsett at det blir for diffust. Eg må ha konkrete målbare mål. Mål som er overkomelege, og som kan reviderast (strammast inn) undervegs.
Måla blir då som følgjer:
Innan jul skal eg ha gått ned 6 cm rundt livet og eg skal vega 7 kg mindre enn eg gjer i dag. (Herregud, eg skjems over kor mykje eg veg, så eg har ikkje noko lyst til å skrive talet ned her. Har aldri nokon gong vore så tung!!!)
Eg skal klare å gjere minst ein korrekt kroppsheving med under-eller over-tak.
Kondisjonsmål er vanskelegare å setja....der trur eg at eg treng nokon å spørja. Kan hende det å springe 20 min samanhengande på tredemølle med 1,5%stigning og middels høg fart kan vera eit mål? Eller med sakte stigande fart heile vegen? Og det må vera utan at bringa snører seg saman og eg må hive meg over medisinboksen min!
Dette bør vera overkomeleg. Det er sagt at ein skal klare å gå ned rundt 1 kg i veka med trening og rett kosthald. Det er ikkje sikkert at stoffskiftet i kroppen min godtek det, difor held eg på 7kg innan jul, med mogelegheit for å stramme inn målet undervegs. Totalmålet er -12 kg i forhold til den testen eg tok i 31.mai 2010.
Så får vi sjå om treninga gir mål og meining..... Til slutt ;-)
torsdag, juni 03, 2010
Æ d noko rart at............
Er det noko rart at eg blir feit? Ok, da, feit er eit negativt ladd ord. FY. Men er det noko rart at eg ikkje går ned i vekt? Startar dagen sunt og godt. Vatn til frukost (tålar dårleg mjølk...), knekkebrød med litt lettrømme på. Ja, nokre kaloriar treng eg faktisk. Så startar arbeidsdagen.Etter jobb har eg planlagt å gå på spinning. Full rulle. Marit her og Marit der. Kan du...? Vil du...? Jaudå, artige timar, tida flyg som ein vind. Friminutt: Eg må ha VATN!! Matfri, eg har matvakt, og no har eg 15 minutt å ete på. Hm, må berre ordne noko fyrst.
No skal eg ha muntleg høyring i naturfag med halve klassa mi. Brukar alarmen på mobilen, kvar elev får 5 minutt til å prate på, og eit par minutt til ekstraspørsmål. Oi, der gjekk begge timane og friminuttet på ein liten blunk.
Teammøte om 10 minutt. Og eg som ikkje har laga sakliste! Der, rakk det. Kven skal ha med noko til møtet i dag? Kor er vassflaska mi?
Kjenner at eg er litt fjern i toppen. Men eg har i alle fall fått i meg vatn! Og på teammøtet får vi strylleis, eller kroneis som ikkjevaldrisane seier. Mykje kakling på møtet i dag, men eg styrer oss gjennom med mykje latter. Flott team.
Endeleg ferdig, og stille på arbeidsrommet. Då finn eg brått ut at eg faktisk ikkje har ete noko skikkeleg mat sidan frukost. Ikkje rart eg er susen i toppen.
Får med meg Knut på Gjestegården for å kjøpe middag. Ivan anbefalar biff med steikte grønsaker. Mmmmmm, deilig mat! Men gud så METT eg blir. Tung i magen. Orkar ikkje trening no. Eg skulle kanskje valgt fisk? Neste gong, dersom Ivan er kokk. Han er flink. Men det er ikkje så ofte vi et ute, så det blir ei stund til neste gong.
Men er det rart at eg blir f...? Fleire små måltid i løpet av dagen er det som kroppen vil ha, ikkje svelteforing og så stapping i magen slik at ein ikkje orkar gjere noko. Ja, ja. I morgon er atter ein dag. Kan hende eg klarar å ete når eg skal då? Og få i meg nok vatn? Kan hende månen er ein diger, stor, gul ost også... Eg veit ikkje, har aldri vore der.
No skal eg ha muntleg høyring i naturfag med halve klassa mi. Brukar alarmen på mobilen, kvar elev får 5 minutt til å prate på, og eit par minutt til ekstraspørsmål. Oi, der gjekk begge timane og friminuttet på ein liten blunk.
Teammøte om 10 minutt. Og eg som ikkje har laga sakliste! Der, rakk det. Kven skal ha med noko til møtet i dag? Kor er vassflaska mi?
Kjenner at eg er litt fjern i toppen. Men eg har i alle fall fått i meg vatn! Og på teammøtet får vi strylleis, eller kroneis som ikkjevaldrisane seier. Mykje kakling på møtet i dag, men eg styrer oss gjennom med mykje latter. Flott team.
Endeleg ferdig, og stille på arbeidsrommet. Då finn eg brått ut at eg faktisk ikkje har ete noko skikkeleg mat sidan frukost. Ikkje rart eg er susen i toppen.
Får med meg Knut på Gjestegården for å kjøpe middag. Ivan anbefalar biff med steikte grønsaker. Mmmmmm, deilig mat! Men gud så METT eg blir. Tung i magen. Orkar ikkje trening no. Eg skulle kanskje valgt fisk? Neste gong, dersom Ivan er kokk. Han er flink. Men det er ikkje så ofte vi et ute, så det blir ei stund til neste gong.
Men er det rart at eg blir f...? Fleire små måltid i løpet av dagen er det som kroppen vil ha, ikkje svelteforing og så stapping i magen slik at ein ikkje orkar gjere noko. Ja, ja. I morgon er atter ein dag. Kan hende eg klarar å ete når eg skal då? Og få i meg nok vatn? Kan hende månen er ein diger, stor, gul ost også... Eg veit ikkje, har aldri vore der.
Og så fortsetter vi litt til....
Det meste går i bølger, og nå er det lenge siden jeg har blogga. Blogginga har ikke vært noe jeg har MÅTTET gjøre i et prosjekt, og tiden min blir lett slukt av alle de mulige og umulige aktivitetene og tingene jeg holder på med. En ting er sikkert: Det har vært for mye jobb, prosjekter på jobb, for mye kor, korps, musikkforum, hjelpe-andre-prosjekter og for lite tid til Marit. Ikke misforstå! Selvfølgelig er det morsomt med alle de nevnte tingene, ellers hadde jeg ikke vært med på dem. Det har vært morsomt, arbeidssomt og ikke minst givende, men det har resultert i at jeg har blitt for rund, for tung og i for dårlig form.
Det har jeg nå begynt å gjøre noe med. Jeg har begynt å trene. Starta i januar med å trene styrke og kondisjon, men har nok vært for slapp på kondisjonstreninga. Så nå har jeg lovd meg selv at jeg skal ta meg selv i nakken og virkelig gjøre noe med saken.
Hvordan tar man seg selv i nakken? Hm....kanskje noen heller burde gi meg et spark i baken? Tja si det. Som et virkemiddel har jeg tenkt å blogge treningsaktivitetene mine og se om det hjelper. Nytter ikke skrøne seg unna dårlig treningsinnsats da..... Eller for mye god mat. Så sant man ikke er uærlig mot seg selv, da. Og så kan heller ikke bloggskrivinga bli et ork.
Ja, ja vi får se hvordan det går...
:-D
Det har jeg nå begynt å gjøre noe med. Jeg har begynt å trene. Starta i januar med å trene styrke og kondisjon, men har nok vært for slapp på kondisjonstreninga. Så nå har jeg lovd meg selv at jeg skal ta meg selv i nakken og virkelig gjøre noe med saken.
Hvordan tar man seg selv i nakken? Hm....kanskje noen heller burde gi meg et spark i baken? Tja si det. Som et virkemiddel har jeg tenkt å blogge treningsaktivitetene mine og se om det hjelper. Nytter ikke skrøne seg unna dårlig treningsinnsats da..... Eller for mye god mat. Så sant man ikke er uærlig mot seg selv, da. Og så kan heller ikke bloggskrivinga bli et ork.
Ja, ja vi får se hvordan det går...
:-D
Abonner på:
Innlegg (Atom)